Det er lite som irriterer meg meir i valkamp og politisk debatt enn ureieleg retorikk. I staden for sakleg diskusjon, vert det til eit teater med ulike figurar og deira fakter og triks. Menneskeleg, men tragisk.
Stundom tenkjer eg at det ideelt sett ikkje skulle ha vore personar i politikken, berre saker, prioriteringar og budsjett. Men så er det også slik som i juss, at ein treng eit menneskeleg element for at det ikkje skal gå heilt gale. Ein treng kjensler og engasjement som passar på at det ikkje sklir ut. Sjølvsagt kan det skli ut likevel, og gjerne også på grunn av kjensler og engasjement, som historia har synt, men det er nok vanskeleg å skapa engasjement utan også å sjå ekte engasjement.
Så er det også slik at retorikk, og særleg ureieleg retorikk kan vera skadeleg, kan bidra til misinformasjon, styrking av farlege fordommar, og kort sagt fordumming, og det er nok eit problem på alle kantar av det politiske spekteret, men det er er særleg dei verste populistane som nyttar dette som eit medvite grep, og kjem med polariserande og overdrivne utsegner, som gjerne eigentleg skal fungera som forkledde angrep på politiske motstandarar. Dei som i hovudsak er einige med den som snakkar, har ein tendens til ikkje å sjå dette, for det råkar liksom ikkje dei sjølve. Dei som ikkje er einige, kan gjerne tenkja at den som snakkar er fullstendig idiot. Det kan sjølvsagt vera tilfellet, men oftare er det nok ein kalkulert metode. Dette utelukkar sjølvsagt ikkje at den som nyttar metoden tilfeldigvis også kan vera idiot.
Legg att eit svar